Zašto se o ambicioznim ženama ne piše pozitivno, a o lez iskustvu s poštovanjem?

Ogromnu promjenu tijela Irena ne objašnjava nikakvim racionalnim metodama (farbanje kose, hirurške operacije itd.), već insistira na tome da je u pitanju neki nadnaravni fenomen kao simbol metamorfoze. Priznavanje važnosti iskustva tijela svakako predstavlja feminističku ideju. Sa druge strane, doživljaj lezbejstva kao faze u sazrijevanju kako bi se do kraja napravio pun krug i Irena ponovo pronašla muškarca svog života (iako donekle nijansiran činjenicom da Irena upija u sebe Luizine karakteristike), vrlo je upitan segment teksta.

Još problematičniji iz feminističkog ugla jeste prikaz pripovjedačicine majke. Ona je ambiciozna, ohola, stroga i maltene ‘kriva’ što ju je muž ostavio jer je htjela da ga kontroliše. Prikazan je napet odnos između ćerke i majke, koja je do kraja i ne prepoznaje jer ne može da razumije ćerkinu metamorfozu. Naspram ove napetosti u lancu ženske genealogije, između Irene i njenog oca se uspostavlja saveznički odnos. Stoga, umjesto da majka koja je obrazovana i samosvjesna bude prikazana ako ne pozitivno, ono barem nijansirano, ona je stereotipno predstavljena kao isfrustrirana, opterećena kontrolom i kao antiprimjer za Irenu.

 

 

Nađa Bobičić o ‘Eksperimentu Irene Tot’ za booksa.hr//29. 05. 2018.

Scroll to top